What doesn’t kill you, makes you stronger

20140305-210711.jpg
bron foto

Ziek worden vind ik denk ik het allerergste wat mij, of iemand anders kan overkomen. Soms maak ik mij wel eens druk over de keuzes die ik maak in mijn leven, maak ik mij druk over mijn gewicht, of over mijn uiterlijk.. Maar eigenlijk moet ik dat helemaal niet doen. Het mag soms heus wel, maar het belangrijkste in het leven vind ik: gezond zijn. En gelukkig ben ik dat. Gelukkig ben ik gezond, en hoef ik mij daar in ieder geval geen zorgen om te maken.

Maar voor heel veel mensen is het helemaal niet vanzelfsprekend dat zij gezond zijn. Er kan zo maar iets in het leven gebeuren waardoor alles anders wordt en je niet meer diegene bent, die je eigenlijk was. Nouja, misschien ben je nog wel dezelfde persoon, maar heb je wel een heel ander leven gekregen door bijvoorbeeld een ziekte. Een ziekte kan zo jouw leven overnemen. Je kunt suikerziekte krijgen, je kunt kanker krijgen, je kunt ALS krijgen, een hartstilstand.. een hersenbloeding. Allemaal stuk voor stuk factoren die een enorme impact op jouw leven kunnen hebben, en dat van anderen.

Nu ken ik heel veel mensen in mijn omgeving die ziek zijn. En op één of andere manier heeft dat een enorme impact op mij als persoontje. Toen Xena ziek werd (Acute Lymfatische Leukemie), hield haar moeder, Anja, een blog bij. Iedere avond of ochtend las ik het stukje over wat Xena nu allemaal weer had meegemaakt, en niet alleen Xena, maar haar hele familie. Ze kwamen in een rollercoaster terecht en via het blog konden zij aan familie, vrienden en kennissen laten weten hoe het ging. Ik kwam erachter dat niet alleen Anja zo’n blog bij hield over haar zieke dochter, maar dat heel veel andere ouders en kinderen dat ook doen. Zo kwam ik ook op het blog van KanjerGuusje* en nog veel meer andere zieke kinderen. Ik werd in de verschrikkelijke verhalen meegesleept. De blogs stonden in mijn ‘favorieten’-lijstje (dat klinkt wel heel erg crue) en er ging geen dag voorbij zonder een traan. Ik maakte mijzelf gek van verdriet, die kinderen.. het was hartverscheurend. Op een dag heb ik alle blogs verwijderd uit mijn favorieten-lijst. Ik kon het niet meer aan en ik werd er elke dag verdrietig van. Ik sloeg door, ik bezocht op het laatst tientallen blogs en ik was bijna ‘verslaafd’ aan de verhalen. Ik had het gevoel dat ik de kinderen niet los kon laten en ik moest elke dag weten hoe het met ze ging en of ze nog leefden.

Mijn oom heeft ALS, en ook hij heeft samen met zijn gezin een mooiste website gemaakt: Vecht mee met Dre! ALS is een verschrikkelijke progressieve spierziekte waarbij er steeds meer functies uitvallen. Denk aan: niet meer goed kunnen lopen, en niet meer goed je handen kunnen gebruiken. Niet meer goed kunnen en slikken en ook niet meer goed kunnen praten. Zijn kinderen, vrouw en familie zien hem steeds verder achteruitgaan en dat is hartverscheurend. Van een altijd aanwezige en energieke oom, naar een man die tegen zijn zin in steeds minder kan. Onderzoek naar deze verschrikkelijke ziekte is nodig, en omdat de levensverwachting niet groot is (1-3 jaar), is het onderzoek ongelooflijk duur. Geld is nodig. En daarom gaan mijn nichtjes en zelfs mijn oom (op een tandem!) de Mont Ventoux op, wil je sponseren en meer weten? Ga dan naar hun site! Ook nu ben ik zo erg betrokken bij mijn oom, niet dat ik zelf de berg op ga, maar omdat ik via mijn studie een onderzoek doe naar hoe mensen met ALS op een effectieve manier een high-tech communicatie systeem kunnen gebruiken om hun kwaliteit van leven te vergroten. Minder emotioneel is het via een studie, en dat doet mij goed. Ik kan nu mijzelf storten in wetenschappelijke artikelen en erachter komen wat wel en wat niet effectief is.

Niet alleen worden deze mensen ziek, maar ook hun hele leven staat op z’n kop. En niet alleen deze mensen zijn ziek geworden in mijn omgeving, maar het zijn wel twee situaties die heel erg veel impact hebben (gehad) op hun leven. Xena werd ziek toen zij net naar de middelbare school ging, en mijn oom werd van de één op de andere dag ziek.. en ook nog eens een ziekte die ontzettend zeldzaam is. Eigenlijk gebeurt het veel te vaak dat mensen ziek worden. Ik vraag me aan het begin van hun ziektebed altijd af hoe het nou kan gebeuren waarom nou juist zij ziek worden en waarom die ziektes eigenlijk bestaan en hoe ze ontstaan. Naarmate de ziekte vordert, ben je daar steeds minder mee bezig en ben je alleen maar bezig met het focussen op het herstel, ze moeten en zullen beter worden. En hoewel er voor mijn oom geen goede vooruitzichten zijn, blijven we hopen op een wonder. Met Xena gaat het allemaal gelukkig een stuk beter en mag zij ieder half jaar terug voor controle (good news!).

Ook mijn moeder is ziek geweest en heeft keihard teruggevochten en leeft gelukkig nog!! Sterker, wijzer en leuker dan ooit is zij alweer 15 jaar genezen van borstkanker. Zo zie je maar, een ziekte kan een heleboel met je doen. En je dus ook heel erg sterk maken. Mijn moeder is nu een echte zakenvrouw met haar administratiebedrijf, trots!

20140305-211825.jpg

bron foto

Ik zeg dan wel heel makkelijk ‘what doesn’t kill you, makes you stronger’. Maar ik weet natuurlijk helemaal niet hoe het is om zo hard te moeten vechten. Wel weet ik dat het niet altijd makkelijk is en dat deze quote soms helemaal niet opgaat. Want je hebt geen keuze, je moet en wil overleven.. Kosten wat het kost. En helaas gaat dit niet over rozen, maar gaat dit gepaard met heel veel pijn.

20140305-212657.jpg

 

bron foto

Dus geniet van elke dag, ook als een keer de zon niet voor jou schijnt. Wees blij met de dingen om je heen, en gaat het even niet zoals jij wil dat het gaat? Wacht eerst eens af, of onderneem zelf stappen om dat te veranderen. You only live once, so enjoy every day of your life!

X Malou

Je kunt mij volgen op: instagramtwitter en facebook.

Advertenties

6 gedachtes over “What doesn’t kill you, makes you stronger

  1. Je hebt helemaal gelijk. Soms staan we er veel te weinig bij stil. Ook ik maak het wel eens mee om me heen, en heb familieleden verloren aan Kanker. Ik weet ook nog dat er vorig jaar zo een super ontroerende serie was op BNN over jongeren met terminale kanker, vond het zo knap dat ze ondanks dat ze wisten dat ze dood gingen, sommige nog zo positief in het leven stonden. Maar het zet ons ook aan het denken, net als je artikel. We moeten inderdaad genieten, van elke dag. Het klinkt heel cliché, maar het kan zomaar over zijn. Jammer genoeg leven we in een maatschappij vol haast. We zouden echt meer moeten genieten 🙂 Zelf moet ik mezelf er ook regelmatig op wijzen hoor, het is zo makkelijk om te stressen om alles in plaats van te genieten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s